Rozdział 11: Sophie Tania Brown

-Tak właściwie, to co to jest koza?- szepnęłam do Matta widząc zezłoszczone miny innych.

-Koza to taki rodzaj szkolnego więzienia – odszepnął mi chłopak.

Jakby szkoła sama w sobie nie była więzieniem.

-Pan Marcos i panna Coldy proszę iść się przebrać. –Powiedziała pani dyrektor prowadząc nas przez korytarz.-Macie się stawić w kozie najpóźniej za 6 minut, zrozumiano? Dla przypomnienia koza znajduje się w sali numer 38.

Coldy i Marcos szybko pobiegli do szatni, a ja i Matt dalej maszerowaliśmy do kozy.

-Dobrze, że zatrudniliśmy pana Outskirtsa, jako dyżurnego w kozie. Dzięki temu możemy od razu przeciwdziałać takim incydentom. –Powiedziała kobieta z dumą.

Weszliśmy do sali podobnej do innych sal lekcyjnych. Różniła się tylko tym, że wszystkie ławki były pojedyncze, ustawione w czterech rzędach , a na ścianie z tyłu i przodu klasy wisiały dwa duże zegary z białą tarczą oraz czarną obudową i strzałkami. W klasie był tylko jeden mężczyzna, to pewnie dyżurny.

-Panie Outskirts, oddaję tych młodych dorosłych pod pańską opiekę. Dołączy do nich jeszcze dwójka. Zalecam zastosowanie taryfy 4b -  Powiedziała wychodząc.

-Chodźcie, usiądźcie w pierwszych ławkach.-Powiedział do nas mężczyzna.

Miał on może koło pięćdziesiątki. Ubrany w zieloną koszulę włożoną do jeansów i adidasy nie sprawiał wrażenia groźnego. Ale to może tylko pozory.

-Poczekamy jeszcze na tamtą dwójkę i wszystko wam wyjaśnię. –Powiedział i wrócił do czytania gazety.

Matt usiadł przy oknie, a ja w ławce obok niego. Do klasy wszedł Marcos i ze złością usiadł w ławce pod ścianą. Po chwili weszła Coldy z miną, którą rozpoznałam jako „foch numer 2”, czyli zawzięte patrzenie w podłogę z zaciętą miną. Usiadła na wolnym miejscu. Mężczyzna wstał od biurka i po obejściu go oparł się o nie.

-A więc nazywam się Ronald Outskirts. Wnioskując po rozkazach pani dyrektor, przeszkadzaliście na korytarzu w czasie lekcji i wdaliście się w bójkę?

Kiwnęłam lekko głową. Rety, czy oni przewidzieli wszystkie scenariusze?

-Taryfa 4b zakłada, że będziecie tu siedzieć do 16.50. Nie wolno wam się odzywać itd. Ale nie wyglądacie mi na młodocianych bandytów. Nigdy nie miałem aspiracji, żeby zostać „strażnikiem Teksasu”. A dzisiaj mam dużo do roboty. Co wy więc na to, że zostawię was tutaj i pójdę załatwić swoje sprawy? Oczywiście panie woźne będą miały na was oko, a poza tym klasa jest nagrywana z miejsc dla uczniów. Pełna kontrola. Mam pewność, że nie będzie innych uczniów, bo z, że tak powiem „stałymi bywalcami” ustaliłem, że dzisiaj jeżeli będą chcieli rozrabiać , to zrobią to tak, żeby nie dać się przyłapać. Sto procent ostrożności. Ale skąd mogłem przypuszczać, że was tu przywieje? Więc, co wy na moją propozycję? – Spojrzeliśmy na niego z niepewnymi minami.

W końcu odezwał się Marcos:

-Ja nie mam nic przeciwko.

-Wspaniale, a reszta? –Spojrzał na nas wyczekująco, więc wszyscy się zgodziliśmy.

-A więc załatwione. Wrócę tu na końcówkę kary. Pamiętajcie, jesteście obserwowani.- Powiedział, pakując swoje rzeczy i wychodząc.

Przez pierwszą godzinę siedzieliśmy cicho. Matt jeździł palcem po blacie stołu, pewnie wymyślał jakiś szkic. Coldy najwyraźniej nuciła coś w myślach, bo podrygiwała rytmicznie nogą, jednak dalej miała zagniewaną minę. Marcos patrzył się w swoją ławkę i co raz zaciskał pięść i ją rozluźniał. Ja patrzyłam się na zegar wiszący przede mną i w myślach odliczałam pozostały czas.

W końcu Marcos nie wytrzymał napięcia i „wybuchł”:

-Jak teraz Jeremi nie wywali mnie z drużyny na zbity pysk to będzie cud. –Wyrzucił z siebie Marcos ze złością zaciskając pięści. –Dlaczego to zawsze przez was mam kłopoty?! -Zaczął znowu.

 -To ty mnie wyciągnąłeś –zaczęła go przekrzykiwać Coldy

-Ja byłam tam pierwsza, a ty i Coldy napatoczyliście się ….- Zaczęłam mówić podniesionym głosem razem z nimi.

Każde z nas mówiło w tym samym czasie, do tego coraz głośniej.

-To nie moja…

-Gdybym wiedziała….

-Nie obchodzi mnie, że….

-Przecież ci mówię….

-Ludzie, SPOKÓJ!!!!!!-krzyknął Matt. –Co się z wami dzieje?- Zaczął, gdy się uciszyliśmy. – Zachowujecie się jak wrogowie, a przecież nawet nic takiego sobie nie zrobiliśmy. A nawet wręcz przeciwnie, przeżyliśmy razem naprawdę niezłą przygodę. Przemyślcie to sobie.

Znowu zapadła cisza. Matt ma rację. Jakby się zastanowić to bez przyczyny gniewam się na Coldy, a Marcos też nie zrobił jakiegoś strasznie złego uczynku. Nie jego wina, że nie mógł się powstrzymać, przed pocałowaniem mnie. Jest tylko facetem.

-Jejciu, on ma rację.-Odezwała się Coldy ledwie słyszalnie. – Sophie, przepraszam cię, że cię wystawiłam dla tamtej paczki. To było bardzo nie fancy.- Powiedziała to trochę głośnie. – Ciebie Matt też za to przepraszam. Marcos, wybacz że byłam tak okropniasto zazdrosna o Maggie – Wydawało mi się, że w jej oku zamigotała łezka.

-Ja Coldy też cię przepraszam za to, że nie pomogłam ci, kiedy miałaś psychiczny dołek. I ciebie Marcos za to, że bezsensownie oskarżałam cię o najgorsze. Teraz widzę, że moje zachowanie było idiotyczne. –Powiedziałam i wyciągnęłam rękę do Coldy. Złapała ją i uśmiechnęła się lekko do mnie.

Spojrzeliśmy wszyscy na Marcosa. Miał trochę zamyśloną minę, ale już nie zaciskał pięści.

-Rany, też was przepraszam, ok.? Przepraszam, że zachowywałem się jak kretyn z tą całą Maggie, najwidoczniej mój urok osobisty jest zbyt silny. I przepraszam za wszystkie przykre rzeczy, jakie wam powiedziałem.

-A więc zgoda? – Zapytałam.

-Zgoda! – Pisnęła Coldy, rozpromieniając się

-Niech wam będzie, zgoda. –Powiedział Marcos niby od niechcenia, ale widziałam, że lekko się uśmiechnął.

-No i o to chodziło! –Zawołał Matt radośnie.

-Jejciu, jak fancy!!!! Musimy to uczcić grupowym sweet Misiakiem!!!- Coldy wstała, ciągnąc mnie za rękę.

Chłopcy też wstali, chociaż niechętnie, ale nie spieszyło im się do czułości.

-To dobre dla dziewczyn. – Powiedział Marcos

-No nie bądź taki! – Powiedziała Coldy, łapiąc go za rękę i wyciągając na środek Sali koło nas. Zrobiłam to samo z Mattem.

Po chwili byliśmy już złączeni w uścisku.

-Kurde, jakby się zastanowić, to nawet mi was brakowało. –Powiedział Marcos, gdy siadaliśmy z powrotem.

-Pamiętacie, jak głupio zaczęła się nasza przygoda? Kiedy zaklinowałam się w skale –Zaczęłam wspominać ze śmiechem.

-Jejciu, pamiętam!!!

-To było wtedy, gdy byłaś w samych majtkach, prawda? –Zapytał Marcos, ze śmiechem unikając lecącego w jego stronę długopisu. Może przedtem byłabym o to obrażona, ale teraz jakoś tak fajnie jest pośmiać się nawet z własnych wpadek.

Przez całą resztę kary wspominaliśmy ze śmiechem naszą wakacyjną podróż i opowiadaliśmy sobie, co robiliśmy w wakacje. Nawet nie zauważyliśmy, gdy do klasy wszedł pan Outskirts.

-I jak, przemyśleliście sobie swoje zachowanie? –Zapytał, siadając przy biurku. Gdy kiwnęliśmy twierdząco głowami, powiedział.- Świetnie. To już koniec waszej kary, możecie wracać do domów.

Wyszliśmy z klasy. Przez chwilę staliśmy pod nią w ciszy, aż odezwałam się.

-Czyli czas się pożegnać. To do jutra. –Powiedziałam, ale było mi smutno, że już musimy się rozstać. Dziwne, pierwszy raz miałam takie uczucie.

Pozostali pożegnali się i każdy powoli ruszył w swoją stronę.

-Tak właściwie – odezwał się nagle Marcos. – moi rodzice obiecali mi dzisiaj pizzę... Jakbyście chcieli, to możecie dzisiaj do mnie wpaść, czy coś. Tak na zgodę.

-Jejuśku, byłoby bardzo fancy!!!! –Pisnęła rozpromieniona Coldy za nas wszystkich.

Tak więc do wieczora siedzieliśmy u Marcosa, zajadając pizzę, śmiejąc się i naprawdę nieźle bawiąc. Wszystko opisałam później Danielowi. Gdy położyłam się spać, czułam wewnątrz przyjemne ciepło. Nie wiem, czy to już jest przyjaźń, ale na pewno niezła jej zapowiedź.