Rozdział 15: Wbijamy!

     Nerwowo przegryzałem chipsy, podkurczając nogi jeszcze bardziej, żeby nie spadły z mojego krzesła obrotowego.
- Cholerne dziewczyny i ich zasady. - prychnąłem, wgapiając się w ścianę. Rzuciłbym czymś.
- Mhm.
- Jak ja bym ich nie zaprosił na trening czy zabronił przyjścia na koncert, bo są dziewczynami, to byłby krzyk i wielki sprzeciw, że to dyskryminacja. Tymczasem pidżama party to sobie robią i mnie nawet nie wolno się dowiedzieć, co one tam będą robiły!
- To, co na filmach, znając Coldy.
- Czyli gadały o tym czymś, przez co Sophie jest smutna! - oznajmiłem tryumfalnie, patrząc na Matt'a przenikliwym wzrokiem. W sumie to nie, żeby wyglądał specjalnie dziewczęco, ale jak już w klimaty filmowe idziemy...
- Mhm.
- Ej, Matt? - zagadnąłem go. Miałem nadzieję, że dalej mnie nie słucha i będzie tylko potakiwał, ale słysząc, jak dość wesoło się do niego zwróciłem, aż podniósł głowę znad swojego szkicu i popatrzył na mnie uważnie. Brr, jakby mnie prześwietlał...
- No? - zachęcił mnie. Jakbym tego potrzebował... Dobra, teraz potrzebowałem, w końcu przy tym wzroku niełatwo wykrztusić z siebie taką propozycję.
- Przebrałbyś się za dziewczynę? Dla mnie? - Wyszczerzyłem się głupio.
- C...? HAHAAHAHA! - Zgiął się w pół ze śmiechu, co nie powiem, pochlebstwem dla mnie raczej nie było. Wiedziałem, że to głupi pomysł, no ale chyba nie aż tak?
- Nie. Ale ty tak. - Wstał i zanim się zorientowałem już siedział w mojej szafie, przeglądając ciuchy. Nie, żebym miał ich specjalnie dużo, dlatego już zaraz znalazł coś, czego chyba szukał... Dopiero patrząc na to, co trzyma w ręce dotarło do mnie, co powiedział. Zastygłem z ręką w paczce z chipsami.
- No chyba nie. - parsknąłem nerwowo. - TY się w to ubierzesz. - oznajmiłem stanowczo.
- Nie. - odparł po prostu, grzebiąc dalej.
     W tym miejscu chwila na wyjaśnienia. Jako, że szafa jest całkiem spora, a ja nie mam aż tylu ciuchów, mama włożyła tam pudło ze strojami z karnawału... Rozumiecie już mój dramat?
- Nie? TO JA MÓWIĘ NIE!!!  - wydarłem się widząc, jak wyjmuje perukę z długimi, prostymi, czerwonymi włosami. Jeszcze nie zwariowałem do reszty... - Patrz, tobie pasuje. - Wstałem i zabrałem mu ją, próbując nałożyć ją na jego włosy. Niestety bronił się jak mógł i w końcu zabrał mi ją z rąk, zakładając na moją głowę.
- Ahahaha... Jeszcze tylko szminka... Marcos, czekaj, zostań tak! - krzyknął i znów zagłębił się w kartonie.
- MOWY NIE MA! - warknąłem, czerwieniejąc. Ściągnąłem sobie perukę z głowy, na co Matt odwrócił do mnie głowę i zrobił obojętną minę, która w jego wydaniu była zwyczajnym fochem.
- No i zepsułeś zabawę. - oznajmił, wstając. Przerażające, jak tak patrzył miałem ochotę założyć tę perukę jeszcze raz, byle tylko nie był tak śmiertelnie poważny... Na szczęście strzeliłem sobie mentalnego liścia i otrząsnąłem się z tego.
- Odwal się. - burknąłem, strzelając sztucznymi włosami do kartonu. Doleciały i tam spoczęły, choć już mocno potargane. - Musimy się tam dostać i koniec. I bez tego.
- Po co? - wzruszył ramionami i siadł na moim łóżku, chwytając znów za szkic. - I usiądź tak, jak siedziałeś, ok?
- Nie okey! Ja się dowiem, co one tam robią, więc... - Popatrzyłem na niego mega poważnie. - Ty mi w tym pomożesz. - stwierdziłem głosem grabarza.
- Nie.
- Tak!
- Nie.
- Tak!
- Nie! - sam podniósł głos.
- TAK!
- N-I-E!
- NIE!!!
- No to dobrze.
     Ej, zaraz, co...?
- EJ!!!
- No co? Sam powiedziałeś nie. - Uśmiechnął się radośnie.
- I jeszcze czego. Idziemy. - prychnąłem i nie bacząc na protesty, siłą wyciągnąłem go z pokoju. Chyba popsułem mu przy tym rysunek, ale nieważne... Odegra się później. Skoro już chce się mieć za mojego kumpla, niech mi pomoże dowiedzieć się, co to za impreza i o czym one gadają. A jak nie chce się przebrać i wprosić, to niech mi chociaż pomoże zajrzeć przez jakieś okno, czy coś... Nie spocznę, dopóki się nie dowiem, na czym polegają te całe "babskie imprezy". Facet też ma prawo być wtajemniczonym.